அந்நிய தேசத்தில் பாடுவது எப்படி?
சங்கீதம் 137 என்பது பாபிலோனிய சிறையிருப்பின் போது எழுதப்பட்ட ஒரு நெஞ்சை உருக்கும் புலம்பல் ஆகும். எருசலேம் ஆலயம் முழுவதும் தீயிட்டு அழிக்கப்பட்ட பின்பு, கி.மு. 586-ல் எருசலேமிலிருந்து பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்ட யூத மக்களின் துயரத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
நாடுகடத்தப்பட்டவர்கள் பாபிலோனின் (யூப்ரடீஸ் அல்லது டைக்ரிஸ் போன்ற) நதிக்கரைகளில் அமர்ந்து, தங்கள் தாய்நாட்டை நினைத்து அழுதுகொண்டு, தங்கள் யாழ்களை வில்லோ மரங்களில் தொங்கவிடுகிறார்கள். அவர்களைப் பிடித்தவர்கள், மகிழ்ச்சி நிறைந்த "சீயோனின் பாடல்களை"ப் பாடும்படி ஏளனமாகக் கோருகிறார்கள்.
சீயோனின் பாடல்களைப் பாடும்படி கோரிய தங்கள் சிறைப்பிடிப்பாளர்களின் ஏளனத்தைச் சகித்துக்கொண்டே, அவர்கள் பாபிலோனின் நதிக்கரைகளில் அழுதுகொண்டிருந்தனர். நாடுகடத்தப்பட்டவர்கள், "அந்நிய தேசத்தில் கர்த்தருடைய பாடலை நாங்கள் எப்படிப் பாடுவோம்?" என்று கேட்டு மறுக்கிறார்கள்.
சங்கீதக்காரர் எருசலேமுக்கு அசைக்க முடியாத பக்தியை உறுதியளிக்கிறார்; ஒருவேளை அவர்கள் தங்கள் பரிசுத்த நகரத்தை மறந்தால், தங்கள் இசைக்கருவிகளை வாசிக்கும் அல்லது பேசும் திறனை இழப்பதே மேல் என்று ஆணையிடுகிறார். எருசலேமின் அழிவை உற்சாகப்படுத்தியதற்காக ஏதோமியர்களைக் கண்டிக்கிறார், மேலும் பாபிலோனுக்கு எதிராக ஒரு வன்முறையான பழிவாங்கும் சாபத்தை ஏவுகிறார். இவ்வாறு இந்த சங்கீதம் தெய்வீக நீதிக்கான கடுமையான, மூர்க்கமான அழைப்புகளுடன் முடிவடைகிறது.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments