இறை பிரசன்னம்
சங்கீதம் 139 என்பது தாவீதுக்குக் கூறப்படும் ஒரு ஆழமான எபிரேயக் கவிதையாகும். இது உயிரைப் படைப்பதில் கடவுளின் சர்வஞானம் (எல்லாம் அறிந்தவர்), சர்வவியாபி (எங்கும் இருப்பவர்), மற்றும் சர்வவல்லமை (சர்வ வல்லமையுள்ளவர்) என்ற கருத்திலுள்ள தனிப்பட்ட ஜெபமாகும்.
இந்த சங்கீதத்தில் தனிப்பட்ட பிரதிபெயர்கள் அதிக அளவில் இடம்பெற்றுள்ளன, இது பேசுபவருக்கும் கடவுளுக்கும் இடையிலான ஆழமான தனிப்பட்ட உறவை வலியுறுத்துகிறது.
பெரும்பாலும் தாவீது தன் மீதான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அளித்த பதிலாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. தன் இருதயத்தை ஆராயும்படி கடவுளை அழைப்பதன் மூலம், அவர் தனது நேர்மையை உறுதிப்படுத்துகிறார். கடவுளிடமிருந்து மறைந்துகொள்வது சாத்தியமற்றது என்பதை ஒரு இறையியல் உண்மையாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு தனிப்பட்ட, ஆன்மீக யதார்த்தமாகவும் அவர் முன்வைக்கிறார்.
தனது விசுவாசத்தைக் காட்ட, தெய்வீக ஆய்வுக்கு அவர் அழைப்பு விடுக்கிறார்; தனக்குள் இருக்கும் எந்த "தீய வழியையும்" அடையாளம் காட்டும்படி கடவுளிடம் கேட்கிறார். இது பரந்து விரிந்த இருதயத்தின் விண்ணப்பமாகும். குழப்பத்துடன் தொடர்புடைய இருளிலும்கூட கடவுள் பிரசன்னமாக இருக்கிறார் என்றும், அவருடைய ஒளியிலிருந்து தப்பி ஓடுவது சாத்தியமற்றது என்றும் சங்கீதக்காரர் குறிப்பிடுகிறார்.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments