தனித்துவமுள்ளவரைத் துதிப்போம்
சங்கீதம் 145 என்பது தாவீதால் இயற்றப்பட்ட ஒரு மகத்தான துதிப் பாடலாகும். இது சங்கீதப் புத்தகத்தில் இறுதியான, மகுடம் சூட்டும் அக்ரோஸ்டிக் கவிதையாக விளங்குகிறது. இது கடவுளின் நித்திய அரசாட்சி, ஆராய முடியாத மகத்துவம் மற்றும் இரக்கமுள்ள குணநலன்கள் குறித்து பாடப்பட்டது.
யூதர்களின் நடைமுறையில், இந்த சங்கீதம் தினசரி வழிபாட்டின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். இது காலையில் இரண்டு முறையும் மாலையில் ஒரு முறையும் ஓதப்படுகிறது. இதைத் தினமும் ஓதுபவர்களுக்கு "வரவிருக்கும் உலகில் ஒரு பங்கு" கிடைக்கும் என்று தல்மூத் உறுதியளிக்கிறது.
இந்த சங்கீதம் கடவுளை எல்லாப் படைப்புகளுக்கும் தலைமுறைகளுக்கும் மேலான உன்னத அரசராக எடுத்துக்காட்டுகிறது. பெரும்பாலும் மனித, பூமிக்குரிய அரசர்களுக்கு முரணானதாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. ஆகவே வருங்கால சந்ததியினர் அவரைத் துதிக்க வேண்டும் என்ற அழைப்பாக அமைக்கிறது.
கடவுள் வல்லமையுள்ளவர் மட்டுமல்ல, "கிருபையுள்ளவர், இரக்கமுள்ளவர், கோபத்தில் மெதுவானவர்" என்றும், வீழ்ந்தவர்களை உயர்த்துவதில் தனிப்பட்ட முறையில் ஈடுபடுபவராக இருக்கிறார்.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments