பாரம்பரியத்தின் மேன்மை: திருச்சபை மரபுகளும் அதன் வேதாகம உண்மைகளும் Church Tradition and Bible Part 3

1. திருச்சபை காலங்கள் (Liturgical Calendar)

திருவருகை காலம் (Advent), லெந்து காலம் (Lent) போன்ற காலங்களை முக்கிய திருச்சபைகள் கடைபிடிக்கின்றன. இது கிறிஸ்துவின் வாழ்வை வருடம் முழுவதும் தியானிக்க உதவுகிறது.

 

வேதாகம ஆதாரம்:

   பழைய ஏற்பாட்டில் கடவுள் இஸ்ரவேலர்களுக்கு பண்டிகைகளையும் காலங்களையும் நியமித்தார் (லேவியராகமம் 23). புதிய ஏற்பாட்டிலும் விசுவாசிகள் ஒன்றுகூடி விசேஷ நாட்களைக் கொண்டாடினர்.

 

ஆவிக்குரிய சத்தியம்:

   உலகப் போக்கிற்கு ஏற்ப வாழாமல், கிறிஸ்துவின் வாழ்வின் நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்ப நம் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள இது உதவுகிறது. பாரம்பரியங்கள் வேதாகம உண்மைகளை அடுத்த தலைமுறைக்குச் சிதையாமல் கொண்டு சேர்க்கும் கருவிகள். விசுவாசத்தோடு செய்யப்படும் எந்தவொரு பாரம்பரியமும் ஆவிக்குரிய பலனைத் தரும்.

2. பலிபீடம் நோக்கி வணங்குதல் (Bowing before the Altar)

பலிபீடம் என்பது வெறும் மேஜை அல்ல, அது இறைவனின் பிரசன்னம் தங்கும் புனிதமான இடம்.

பழைய ஏற்பாட்டில் எசேக்கியேல் தீர்க்கதரிசி, "பலிபீடம் கர்த்தருடைய சந்நிதானத்திலிருக்கிற மேஜை" (எசேக்கியேல் 41:22) என்று குறிப்பிடுகிறார். கடவுளின் சந்நிதானத்திற்கு முன்பாக வணங்குவது அவருக்குச் செலுத்தும் மரியாதை. வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தில், பரலோகத்தில் பலிபீடம் இருப்பதையும், அதற்கு முன்பாக மூப்பர்களும் வானதூதர்களும் விழுந்து வணங்குவதையும் காண்கிறோம் (வெளிப்படுத்துதல் 7:11, 8:3). திருச்சபை என்பது பூமியில் நடக்கும் பரலோக வழிபாடு என்பதால், நாம் பலிபீடத்தை நோக்கி வணங்குிறோம்.

3.  எழும்புதல், உட்காருதல் மற்றும் முழங்கால் படியிடுதல்

வழிபாட்டின் போது செய்யும் உடல் அசைவுகள் வெறும் சடங்குகள் அல்ல, அவை மனநிலையின் வெளிப்பாடுகள்.

 

A. முழங்கால் படியிடுதல் (Kneeling):

   இது தாழ்மையின் அடையாளம். "முழங்கால் படியிட்டு, நம்மை உண்டாக்கின கர்த்தருக்கு முன்பாகப் பணிந்து குனியக்கடவோம்" (சங்கீதம் 95:6). இயேசு கிறிஸ்துவும் கெத்சமனே தோட்டத்தில் முழங்கால் படியிட்டு ஜெபித்தார் (லூக்கா 22:41).

 

B. எழுந்து நிற்றல் (Standing):

   இது இறைவார்த்தைக்குக் கொடுக்கும் மரியாதை. எஸ்றா வேதபுத்தகத்தைத் திறந்தபோது, மக்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்றார்கள் (நெகேமியா 8:5). இன்றும் சுவிசேஷம் வாசிக்கப்படும்போது நாம் எழுந்து நிற்பது கிறிஸ்துவுக்குச் செய்யும் மரியாதையாகும்.

 

C. உட்காருதல் (Sitting):

   இது சீடராக அமர்ந்து இறைவனின் போதனையைக் கவனிப்பதைக் குறிக்கிறது. மரியாள் இயேசுவின் பாதத்தருகே அமர்ந்து போதனையைக் கேட்டாள் (லூக்கா 10:39).

சுருக்கமாக, பாரம்பரியங்கள் என்பவை மனித கற்பனைகள் அல்ல; அவை விசுவாசத்தைப் பாதுகாக்கும் வேலிகள். வேதாகமமே பாரம்பரியத்தின் வழியாகத்தான் நமக்குக் கிடைத்தது. எனவே, வேதாகமத்தையும் முறையான பாரம்பரியத்தையும் பிரித்துப் பார்ப்பது ஒரு முழுமையற்ற கிறிஸ்தவ வாழ்விற்கே வழிவகுக்கும்.

4. திருச்சபையில் பயன்படுத்தப்படும் அடையாளங்கள்

பாரம்பரிய திருச்சபைகளில் பயன்படுத்தப்படும் அடையாளங்கள் வெறும் அலங்காரங்கள் அல்ல, அவை ஒவ்வொன்றும் ஆழமான வேதாகம அர்த்தத்தையும், பரலோக வழிபாட்டின் நிழலாட்டத்தையும் கொண்டவை.

A. மெழுகுவர்த்தி (Candles / Light)

மெழுகுவர்த்தி என்பது ஒளியைக் குறிக்கிறது. இது கிறிஸ்தவ வழிபாட்டில் மிக முக்கியமான அடையாளமாகும்.

 "நானே உலகத்திற்கு ஒளியாயிருக்கிறேன்" (யோவான் 8:12) என்று இயேசு கூறினார். மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைப்பது, அந்த ஒளியாகிய கிறிஸ்து நம்மிடையே இருக்கிறார் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

 

வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தில் பரலோக வழிபாட்டை விவரிக்கும்போது, "சிங்காசனத்திற்கு முன்பாக ஏழு தீபங்கள் எரிந்துகொண்டிருந்தன" (வெளிப்படுத்துதல் 4:5) என்று பார்க்கிறோம். பரலோகத்தில் விளக்குகள் இருக்கும்போது, பூமியில் உள்ள திருச்சபையில் அவை இருப்பது வேதாகமத்திற்கு உட்பட்டதே.

 

 "உங்கள் விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருக்கட்டும்" (லூக்கா 12:35) என்ற கிறிஸ்துவின் கட்டளையைச் செயல்படுத்தும் ஒரு குறியீடாகவும் இது அமைகிறது.

B. தூபம் (Incense)

தூபம் காட்டுவது ஒரு சடங்கு மாத்திரமல்ல, அது விசுவாசிகளின் ஜெபம் கடவுளிடம் செல்வதைக் குறிக்கும் ஒரு உன்னத அடையாளம். கடவுள் மோசேவிடம், ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் தூபம் காட்டப்பட வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்.

 

"ஆரோன் அதின்மேல் சுகந்தவர்க்கத் தூபங்காட்டக்கடவன்... இது உங்கள் தலைமுறைதோறும் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் எரிக்கப்பட வேண்டிய நித்திய தூபம்" (யாத்திராகமம் 30:7-8).

 

தூபம் என்பது ஜெபத்தின் அடையாளம்: "என் ஜெபம் உமக்கு முன்பாகத் தூபமாக ஏற்கப்படுவதாக" எனத் தாவீது அரசர் பாடுகிறார் (சங்கீதம் 141:2).

 

பரலோகத்தில் ஒரு தூதரின் கையில் பொன் தூபகலசம் கொடுக்கப்பட்டதையும், பரிசுத்தவான்களின் ஜெபங்களோடு அந்தத் தூபம் கடவுளின் சந்நிதிக்குச் சென்றதையும் யோவான் காண்கிறார் (வெளிப்படுத்துதல் 8:3-4). எனவே, தூபம் காட்டுவது முற்றிலும் வேதாகமத்தின் அடிப்படையிலான ஒரு வழிபாடாகும்.

C. மாலைகள் மற்றும் பூக்கள் (Garlands and Flowers)

திருச்சபையில் பலிபீடத்தை அல்லது புனித இடங்களை மாலைகளால் அலங்கரிப்பது கடவுளுக்குச் செலுத்தும் மரியாதையாகும். சாலொமோன் அரசன் கடவுளுக்குத் தேவாலயத்தைக் கட்டியபோது, அதன் சுவர்களில் மலர்ந்த பூக்களையும் சித்திரங்களையும் செதுக்கி அலங்கரித்தார் (1 இராஜாக்கள் 6:18, 29). இறைவனின் இல்லம் அழகாகவும், நறுமணம் மிக்கதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.

 

"லீபனோனின் மகிமையும்... உன் பரிசுத்த ஸ்தலத்தைச் சிங்காரிக்கும்படி உன்னிடத்திற்கு வரும்; என் பாதப்படியை மகிமைப்படுத்துவேன்" (ஏசாயா 60:13) என்று வேதாகமம் கூறுகிறது.

பூக்களும் மாலைகளும் கடவுளின் பாதப்படியை மகிமைப்படுத்தும் இயற்கை படைப்புகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சுயாதீன திருச்சபைகள் "ஆவியோடும் உண்மையோடும்" தொழுதுகொள்ள வேண்டும் (யோவான் 4:24) என்று கூறி இவைகளை மறுக்கின்றனர். ஆனால், நாம் வெறும் ஆவி மட்டுமல்ல, உடல் மற்றும் உள்ளம் கொண்ட மனிதர்கள். நமது கண்கள் மெழுகுவர்த்தி ஒளியையும், மூக்கு தூப நறுமணத்தையும், உடல் முழங்கால் படியிடுவதையும் செய்யும்போது, மனிதன் முழுமையாக வழிபாட்டில் ஈடுபடுகிறான். எழுதப்பட்ட வார்த்தைகளை வாசிக்கத் தெரியாத காலங்களில், இந்த அடையாளங்களே மக்களுக்கு நற்செய்தியைப் போதித்தன.

பாரம்பரிய திருச்சபைகளில் உள்ள இந்த சடங்குகள் எதுவும் வேதாகமத்திற்குப் புறம்பானவை அல்ல. மாறாக, வேதாகமத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள பரலோக வழிபாட்டு முறையை (Heavenly Liturgy) பூமியில் பிரதிபலிக்கும் முயற்சியே ஆகும்.

5. ஏன் இந்த பாரம்பரியங்கள் அவசியம்?

சுயாதீன சபைகளில் ஒவ்வொரு போதகருக்கும் ஒரு விதம் இருக்கும், ஆனால் பாரம்பரிய சபைகளில் தனிப்பட்ட மனிதர்களின் விருப்பப்படி வழிபாட்டு முறை மாறாமல், தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரே சத்தியம் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஒரு வருடம் முழுமையாகத் திருச்சபை வழிபாட்டில் பங்கேற்கும் ஒரு விசுவாசி, வேதாகமத்தின் அனைத்து முக்கிய பகுதிகளையும் இயேசுவின் பிறப்பு முதல் அவருடைய இரண்டாம் வருகை வரை முறையாகக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

சுருக்கமாக, பாரம்பரியம் என்பது வேதாகமத்தின் சாரத்தை வடித்து வைக்கப்பட்ட ஒரு கலம். ஆவியும் உண்மையும் இல்லாமல் பாரம்பரியத்தைச் செய்வது "வெறும் மதம்". ஆனால் ஆவியோடும் உண்மையோடும் பாரம்பரியத்தைப் பின்பற்றுவது "ஆழமான சீஷத்துவம்".

முடிவுரை:

திருச்சபை பாரம்பரியம் என்பது ஒரு 'பாத்திரம்' போன்றது; வேதாகம சத்தியம் என்பது அதற்குள் இருக்கும் 'தண்ணீர்'. பாத்திரம் இல்லாமல் தண்ணீரை ஏந்த முடியாது, அதே சமயம் தண்ணீர் இல்லாத வெறும் பாத்திரத்தால் தாகம் தீராது. பாரம்பரியங்கள் என்பவை ஆவிக்குரிய சத்தியங்களை ஏந்தி நிற்கும் புனிதமான பாத்திரங்கள். அவற்றை விசுவாசத்தோடும் ஆவியோடும் பின்பற்றி நடக்கும்போது, அவை நம்மை கடவுளிடம் இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்லும் ஏணிகளாக மாறுகின்றன.

 "பழைமை என்பதற்காக எதையும் போற்ற வேண்டியதில்லை, ஆனால் வேதாகம சத்தியங்களைச் சுமந்து வருவதாலேயே பாரம்பரியம் மேன்மையடைகிறது."

பாரம்பரியங்கள் விசுவாசத்தின் நங்கூரங்கள். அவற்றை ஆவியோடும் உண்மையோடும் பின்பற்றுவோம்!