In Indian context, the Church youths, have vague understanding of Love, Marriage, Morality, Relationships and finally Church/Christianity
அன்பு, திருமணம் மற்றும் ஒழுக்கநெறி குறித்த ஒரு பார்வை. இது மிகவும் உண்மையான மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான ஒரு விஷயம். இந்தியத் திருச்சபைகளில் கலாச்சாரம், குடும்ப அழுத்தம் மற்றும் ஆன்மீகம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றையொன்று சந்திக்கும் இடத்தில் இந்தச் சிக்கல் எழுகிறது. வாலிபர்கள் "கலகக்காரர்கள்" என்பது பிரச்சனையல்ல; மாறாக அவர்கள் சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லாமலும், பயத்தினாலும் குழப்பமடைந்துள்ளனர் என்பதே உண்மை.
1. வாலிபர்கள் ஏன் கேள்வி கேட்கத் தயங்குகிறார்கள் அல்லது பயப்படுகிறார்கள்?
அ) திருச்சபைகளில் நிலவும் மௌன கலாச்சாரம்:
பல சபைகள் அறியாமலேயே ஒரு சூழலை உருவாக்குகின்றன, அங்கே:
* அன்பு, ஈர்ப்பு அல்லது பாலியல் குறித்த கேள்விகள் "பரிசுத்தமற்றதாகக்" கருதப்படுகிறது.
* வாலிபர்கள் தங்களுக்கு வழிகாட்டுதல் கிடைக்கும் என்று நம்புவதற்குப் பதில், தாங்கள் நியாயந்தீர்க்கப்படுவோம் என்று பயப்படுகிறார்கள்.
* விளைவு: அவர்கள் வேதாகமத் தெளிவைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, தங்கள் கேள்விகளை மனதிற்குள்ளேயே அடக்கி வைக்கிறார்கள்.
ஆ) "ஆன்மீகத்தில் பலவீனமானவர்" என்ற முத்திரை குத்தப்படும் பயம்:
* காதல் பற்றி கேட்டால் அது "மாம்சமானது" என்றும், ஈர்ப்பு பற்றி பேசினால் அது "பின்மாற்றம்" என்றும் பார்க்கப்படுகிறது.
* எனவே, "நான் இதைக் கேட்டால், நான் ஆவிக்குரியவன் அல்ல என்று நினைத்துவிடுவார்களோ" என வாலிபர்கள் நினைக்கிறார்கள்.
இ) பாதுகாப்பான வழிகாட்டுதல் (Mentorship) இல்லாமை:
* உறவுகளைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசும் அல்லது தங்கள் சொந்த வாழ்க்கைப் போராட்டங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அணுகக்கூடிய தலைவர்கள் மிகக் குறைவு.
* வாலிபர்களுக்குத் தேவை வெறும் பிரசங்கம் மட்டுமல்ல, அவர்களோடு உரையாடும் ஒரு மனது.
ஈ) அதிகப்படியான ஆன்மீகப் போதனைகள் (Over-Spiritualized Teaching):
* "ஜெபம் செய், தேவன் உனக்குத் துணையைத் தருவார்" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, உணர்ச்சிகள், ஈர்ப்பு மற்றும் சரியான நேரத்தைக் கையாள்வது எப்படி என்பதைச் சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை.
* விளைவு: வாலிபர்கள் ஆவிக்குரிய ரீதியில் உற்சாகமடைகிறார்கள், ஆனால் நடைமுறை ரீதியில் குழப்பமடைகிறார்கள்.
2. திருச்சபை வாலிபர்கள் ஏன் விசுவாசி அல்லாதவர்களைக் காதலிக்கிறார்கள்?
அ) உணர்ச்சிப்பூர்வமான தேவைகள் சபையில் கவனிக்கப்படுவதில்லை:
சபை உபதேசம், ஆராதனை மற்றும் ஊழியத்தைப் போதிக்கிறது; ஆனால் தனிமை, உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிணைப்பு மற்றும் உறவுகளில் ஒருவருடைய அடையாளம் ஆகியவற்றைப் புறக்கணிக்கிறது.
ஆ) வெளியுலகத் தாக்கம் அதிகமாக உள்ளது:
கல்லூரி, வேலை செய்யும் இடம் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் அவர்களுக்குக் காதலைப் பற்றிய ஒரு கற்பனை உலகைக் காட்டுகின்றன. யாராவது ஒருவர் அன்பையும் கவனத்தையும் காட்டும்போது, அதுவே "காதல்" என்று அவர்கள் நம்பிவிடுகிறார்கள்.
இ) வேதாகமக் காதல் vs உலகக் காதல் குறித்த புரிதல் இல்லாமை:
காதல் என்பது வெறும் "உணர்வுகள்" (Feelings) மட்டுமல்ல, அது ஒரு "உடன்படிக்கை" (Covenant), தியாகம் மற்றும் ஆவிக்குரிய ஒருமைப்பாடு என்பதைப் பல வாலிபர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை.
ஈ) "மிஷனரி டேட்டிங்" (Missionary Dating) மனநிலை:
"திருமணத்திற்குப் பிறகு நான் அவர்களை மாற்றிவிடுவேன்" என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இது வேதாகம அடிப்படையிலானது அல்ல, உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்பட்ட முடிவு.
3. திருச்சபை அல்லது இறையியல் ஏன் அவர்களுக்குச் சரியாக வழிகாட்டவில்லை?
* சமமற்ற போதனை: சபை பாவம் மற்றும் பரிசுத்தத்தைப் பற்றிப் பேசும் அளவிற்கு, ஆரோக்கியமான உறவுகள் மற்றும் சரியான துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பது பற்றிப் பேசுவதில்லை.
* கட்டமைக்கப்பட்ட கல்வி இல்லாமை: "ஒரு துணையை எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பது?", "சிவப்பு எச்சரிக்கை அடையாளங்கள் (Red Flags) யாவை?" போன்றவை கற்பிக்கப்படுவதில்லை. எனவே அவர்கள் சினிமா மற்றும் சமூக ஊடகங்களைப் பார்த்துப் பழகுகிறார்கள்.
* தலைமுறை இடைவெளி: மூத்த தலைவர்கள் பெரும்பாலும் ‘நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமண’ முறையில் வளர்ந்தவர்கள். இன்றைய நவீன காலக் காதல் கலாச்சாரத்தின் சவால்களை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை.
* கிருபைக்குப் பதில் அவமானம்: வாலிபர்கள் தவறு செய்யும்போது, அவர்கள் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்படுகிறார்கள். இது அவர்களை மனந்திரும்புதலுக்கு நேராக நடத்தாமல், ரகசிய வாழ்க்கையை வாழத் தூண்டுகிறது.
4. அடிப்படைப் பிரச்சனை (Root Problem)
இது ஒரு இரட்சிப்புப் பிரச்சனையோ அல்லது சபை வருகைப் பிரச்சனையோ அல்ல. இது "சீஷத்துவ உருவாக்கத்தில்" (Formation Problem) உள்ள குறைபாடு. வாலிபர்கள் ஆவிக்குரிய தகவல்களை அறிந்திருக்கிறார்கள், ஆனால் நடைமுறை வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பயிற்சியைப் பெறவில்லை.
5. திருச்சபை செய்ய வேண்டியவை (தீர்வுகள்)
* பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குதல்: கேள்வி-பதில் நேரங்கள் மற்றும் வெளிப்படையான விவாதங்களை நடத்துங்கள்.
* அன்பு மற்றும் திருமணத்தைப் பற்றிய வேதாகமக் கண்ணோட்டத்தைப் போதித்தல்: உணர்வுகளுக்கும் உடன்படிக்கைக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் கற்றுக்கொடுங்கள்.
* ஆலோசகர்களை (Mentors) உருவாக்குதல்: அவர்களுக்குப் பிரசங்கிகளை விட, ஆவிக்குரியத் தகப்பன்களும் தாய்மார்களும் தான் தேவை.
* ஈர்ப்பைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசுங்கள்: "உணர்ச்சிகளை உணரக்கூடாது" என்று சொல்லாமல், "உணர்ச்சிகளை எப்படிக் கையாள வேண்டும்" என்று கற்றுக் கொடுங்கள்.
* கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கும் அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்துங்கள்: ஒருவருடைய அடையாளம் கிறிஸ்துவுக்குள் வலுவாக இருந்தால், தவறான உறவுகள் தங்கள் கவர்ச்சியை இழந்துவிடும்.
வலிமையான வரிகள்:
> "அன்பைப் பற்றிப் பேசத் திருச்சபை மௌனமாக இருக்கும்போது, உலகம் அந்த இடத்தைப் பிடித்து ஆசிரியராக மாறுகிறது. உலகம் ஒருபோதும் 'உடன்படிக்கையை' (Covenant) சொல்லிக்கொடுக்காது, அது வெறும் 'உணர்ச்சிகளை' (Feelings) மட்டுமே போதிக்கும்."
0 Comments