மிஷனரி ஆலன் கார்டினர் (Allen Gardiner) - 1851

தென் அமெரிக்காவின் தியாகி

இயேசு சிலுவையில் தாகத்தோடும், தனிமையோடும், பிதாவினால் கைவிடப்பட்ட நிலையை உணர்ந்தது போல, ஆலன் கார்டினரின் இறுதி நாட்கள் அமைந்தன.

1. ஆபத்தான மிஷன் (1850)

கேப்டன் ஆலன் கார்டினர் ஒரு கடற்படை அதிகாரி. அவர் தென் அமெரிக்காவின் தெற்கு முனையில் உள்ள பியூகோ (Tierra del Fuego) என்ற இடத்திலிருந்த பழங்குடி மக்களுக்கு நற்செய்தி சொல்ல விரும்பினார். 1850-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம், 6 பேருடன் அந்தப் பகுதிக்குச் சென்றார்.

2. கைவிடப்பட்ட சூழல் (1851)

அவர்கள் சென்ற இடத்தில் நிலைமை தலைகீழானது.

 * உணவு தட்டுப்பாடு: அவர்களுக்கு உணவு வழங்க வரவேண்டிய கப்பல் பாறைகளில் மோதி விபத்துக்குள்ளானது.

 * தனிமை: பனிப்புயல் மற்றும் கடும் குளிருக்கு நடுவே, எந்த உதவியும் இன்றி ஒரு குகைக்குள் அவர்கள் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

 * பசி மற்றும் நோய்: ஒவ்வொருவராக 

 பசியினாலும், நோயினாலும் (Scurvy) மரித்தனர். இறுதியில் ஆலன் கார்டினர் மட்டும் தனிமையில் விடப்பட்டார்.

3. சிலுவை வார்த்தையின் பிரதிபலிப்பு

இயேசு எப்படித் தான் நேசித்த பிதாவினால் சிலுவையில் கைவிடப்பட்டதாக உணர்ந்தாரோ, அதேபோல ஆலன் கார்டினரும் தான் நேசித்த ஊழியத்திற்காக வந்த இடத்தில், உலகப் பிரகாரமாக முற்றிலும் கைவிடப்பட்டார்.

ஆனால், செப்டம்பர் 1851-ல் அவர் மரிப்பதற்கு முன், அந்த குகையின் சுவரில் ஒரு "பெயிண்ட்" கொண்டு ஒரு வசனத்தை எழுதினார்:

> "என் ஆத்துமாவே, கர்த்தரையே நோக்கி அமர்ந்திரு; அவராலே என் நம்பிக்கை வரும்." (சங்கீதம் 62:5)

அவர் உடல் கண்டெடுக்கப்பட்ட போது, அவர் எழுதிய டைரி குறிப்பில் இப்படி இருந்தது: > "நான் இங்கே பசியால் செத்துக் கொண்டிருக்கிறேன், ஆனால் கிறிஸ்துவின் பிரசன்னம் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. நான் ஒருபோதும் கைவிடப்படவில்லை."

 

சுருக்கமாக...

இயேசுவின் நான்காம் வார்த்தை ஒரு "வேதனையின் கறை" மட்டுமல்ல, அது "மகிமையின் நுழைவாயில்". ஆலன் கார்டினர் 1851-ல் அந்தப் பாறை இடுக்கில் தனிமையில் மரித்தபோது, சிலுவையின் அந்தத் தனிமையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டார். உலகம் அவரைக் கைவிட்டது போலத் தோன்றினாலும், தேவன் அவரைத் தம் மகிமையில் ஏற்றுக்கொண்டார்.

 "மனுஷர்களால் கைவிடப்படுதல் என்பது, இறைவனால் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கான ஒரு படிக்கட்டு."