வேதாகமத்தின் கேனான் (Canon) என்பது கடவுளின் ஏவுதலால் எழுதப்பட்டதாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, திருச்சபையின் நம்பிக்கைக்கு ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட புனித நூல்களின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. கேனான் என்ற கிரேக்க வார்த்தைக்கு அளவுகோல் அல்லது நேர்க்கோடு என்று பொருள்.
66 புத்தகங்கள் எப்படி ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டன என்பதற்கான வரலாற்று மற்றும் ஆன்மீகப் பின்னணி கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
1. கேனான் உருவாக்கம் - அடிப்படை அளவுகோல்கள்
ஒரு புத்தகம் வேதாகமத்தில் இடம்பெற வேண்டுமானால், அது ஆரம்பகால திருச்சபையினால் கீழ்க்கண்ட அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் சோதிக்கப்பட்டது:
அப்போஸ்தலிக்க அதிகாரம்: அந்த புத்தகம் ஒரு அப்போஸ்தலரால் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும், அல்லது அப்போஸ்தலர்களின் நேரடி கண்காணிப்பில் இருந்த ஒருவரால் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
இறை ஏவுதல்: அந்த புத்தகத்தில் உள்ள செய்தி, தேவனுடைய அதிகாரத்தையும் அவரது குணாதிசயங்களையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும்.
திருச்சபையின் அங்கீகாரம்: அந்த புத்தகம் ஆரம்பகால அனைத்து சபைகளாலும் பரவலாக வாசிக்கப்பட்டு, போதனைகளுக்கு ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
உள்ளடக்கத்தின் ஒருமைப்பாடு: ஏற்கனவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மற்ற வேதாகமப் புத்தகங்களுடன் முரண்படாமல், சத்தியத்தின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்க வேண்டும்.
2. பழைய ஏற்பாடு: தொகுக்கப்பட்ட விதம்
பழைய ஏற்பாட்டின் 39 புத்தகங்கள் யூத மக்களின் அங்கீகாரம் பெற்றவை.
எபிரெய வேதாகமம்: இது மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது: நியாயப்பிரமாணம் (தோரா), தீர்க்கதரிசிகள் (நெபிம்) மற்றும் எழுத்துக்கள் (கெதுவிம்).
ஜாம்னியா மாமன்றம் (கி.பி. 90): கிறிஸ்துவுக்குப் பிறகு, யூத அறிஞர்கள் ஜாம்னியா என்ற இடத்தில் கூடி, ஏற்கனவே இஸ்ரவேல் மக்களால் தலைமுறை தலைமுறையாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்த 39 புத்தகங்களை இறுதிச் செய்தார்கள். இயேசு கிறிஸ்துவும் இந்த தொகுப்பையே முழுமையான அதிகாரத்தோடு மேற்கோள் காட்டினார்.
3. புதிய ஏற்பாடு: தொகுக்கப்பட்ட விதம்
புதிய ஏற்பாட்டின் 27 புத்தகங்கள் எழுதப்பட்ட காலம் கி.பி. 45 முதல் 100 வரை ஆகும்.
ஆரம்ப காலப் பகிர்வு: அப்போஸ்தலர்கள் எழுதிய கடிதங்கள் மற்றும் நற்செய்தி நூல்கள் அந்தந்த சபைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டு, அங்கிருந்து பிற சபைகளுக்கு நகல் எடுக்கப்பட்டு பகிரப்பட்டன.
தேவையின் எழுச்சி: இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நூற்றாண்டுகளில், மார்கியோன் போன்றவர்கள் சில குறிப்பிட்ட புத்தகங்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு மற்றவற்றை நிராகரித்தபோது, திருச்சபை ஒரு முறையான கேனானை உருவாக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.
அங்கீகாரம்: கி.பி. 367-இல், அலெக்ஸாண்டிரியாவின் ஆயரான அத்தனாசியஸ் தனது ஈஸ்டர் கடிதத்தில், இன்று நாம் பயன்படுத்தும் அதே 27 புத்தகங்களை அதிகாரப்பூர்வமான புதிய ஏற்பாடு என்று வரிசைப்படுத்தினார். அதைத் தொடர்ந்து கி.பி. 393-ல் நடந்த ஹிப்போ சங்கத்திலும், கி.பி. 397-ல் நடந்த கார்த்தேஜ் சங்கத்திலும் இந்த 27 புத்தகங்கள் உறுதிப்படுத்தப்பட்டன.
4. ஏன் இவை மட்டுமே?
திருச்சபை புதிய புத்தகங்களை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, இறை வார்த்தையாக ஏற்கனவே செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த புத்தகங்களை அடையாளம் கண்டு முறைப்படுத்தியது. இவை மனிதர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக கடவுள் ஏற்கனவே அருளியவற்றை சபைகள் கண்டறிந்தன.
என் ஆடுகள் என் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுக்கிறது என்ற இயேசுவின் வாக்குப்படி, ஆரம்பகால விசுவாசிகள் எவை பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்திருந்தனர்.
சுருக்கம்
66 புத்தகங்கள் கொண்ட வேதாகமம் என்பது ஒரே இரவில் உருவானதல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக இறை ஏவுதலால் எழுதப்பட்ட நூல்கள், தூய்மையான போதனைகளையும், அப்போஸ்தலிக்க அதிகாரத்தையும், திருச்சபையின் ஒருமித்த அங்கீகாரத்தையும் கொண்டு ஒன்றாகத் தொகுக்கப்பட்டு, இன்று நம் கைகளில் நம்பிக்கைக்குரிய ஆதாரமாக உள்ளன.
இந்த வரலாற்று நிகழ்வுகள், வேதாகமம் என்பது வெறும் மனித முயற்சியல்ல, மாறாக கடவுள் தனது ஜனங்களை வழிநடத்தி ஒருங்கிணைத்த ஒரு அற்புதப் பணி என்பதை உணர்த்துகிறது.
0 Comments