கிறிஸ்தவத்தின் மிக முக்கியமான வாரமாக கருதப்படும் புனித வாரம் (Holy Week) உருவான வரலாறு மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. இது ஒரே நாளில் உருவானது அல்ல; நூற்றாண்டுகளாக படிப்படியாக வளர்ந்த ஒரு வழிபாட்டு முறையாகும். இதோ அதன் வரலாற்றுப் பயணம்:
1. ஆரம்ப காலம் (கி.பி. 1 முதல் 2-ஆம் நூற்றாண்டு வரை)
ஆரம்பகால கிறிஸ்தவர்கள் இயேசுவின் உயிர்ப்பை (பாஸ்கா) மட்டுமே கொண்டாடினார்கள். அப்போது "புனித வாரம்" என்ற தனிப்பட்ட வாரம் இருக்கவில்லை. இயேசுவின் இறப்பையும் உயிர்ப்பையும் இணைத்து ஒரே பெருவிழாவாகக் கொண்டாடினர்.
2. வளர்ச்சியின் தொடக்கம் (கி.பி. 3 & 4-ஆம் நூற்றாண்டு)
கி.பி. 200-களில், உயிர்ப்பு பெருவிழாவிற்கு முன்பாக இரண்டு நாட்கள் (துக்க நாட்கள்) நோன்பு இருக்கும் வழக்கம் தொடங்கியது.
எருசலேம் வழிபாட்டு முறை (கி.பி. 4-ஆம் நூற்றாண்டு) : புனித வாரத்தின் உண்மையான வடிவம் கி.பி. 4-ஆம் நூற்றாண்டில் எருசலேமில் தான் உருவானது. கி.பி. 313: கான்ஸ்டன்டைன் மன்னர் கிறிஸ்தவத்திற்கு சுதந்திரம் அளித்த பிறகு, கிறிஸ்தவர்கள் இயேசு வாழ்ந்த இடங்களுக்குப் புனிதப் பயணம் மேற்கொள்ளத் தொடங்கினர். கி.பி. 381-384 ஆண்டுகளில் ஸ்பெயினைச் சேர்ந்த எசீரியா என்ற பெண்மணி எருசலேமிற்குப் பயணம் செய்தார். அவர் எழுதிய குறிப்புகளில், எருசலேம் மக்கள் குருத்தோலை ஞாயிறு முதல் உயிர்ப்பு ஞாயிறு வரை இயேசுவின் பாடுகளை ஒவ்வொரு இடமாகச் சென்று நினைவு கூர்ந்ததை விவரித்துள்ளார்.
3. மத்திய காலத்தின் அமைப்பு
எருசலேமிலிருந்து ரோம் நகருக்கு (கி.பி. 5-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 10-ஆம் நூற்றாண்டு வரை)
எருசலேமில் தொடங்கிய இந்த "நாட்களைப் பிரித்துத் தொழும் முறை", புனிதப் பயணிகள் மூலமாக ஐரோப்பாவிற்கு (ரோம் நகருக்கு) பரவியது.
பெரிய வியாழன்: தொடக்கத்தில் இது பாவிகள் திருச்சபையோடு மீண்டும் இணைக்கப்படும் நாளாக இருந்தது. 7-ஆம் நூற்றாண்டில், இது "புனித எண்ணெய்" மரிக்கும் நாளாகவும், இயேசுவின் இறுதி இராவுணவு நாளாகவும் மாறியது.
பெரிய வெள்ளி: ரோம் நகரில் 7-ஆம் நூற்றாண்டில் தான் "சிலுவை ஆராதனை" முறை அறிமுகமானது. அதுவரை அன்று திருப்பலி மட்டுமே நடந்து வந்தது.
புனித சன அன்று எந்த வழிபாடும் கிடையாது. சபை மௌனமாக இயேசுவின் கல்லறையைச் தியானிக்கும் நாளாக இது நிலைபெற்றது.
மத்திய காலத்தில், புனித வாரச் சடங்குகள் மிகவும் நீளமாகவும் சிக்கலாகவும் மாறின.
மக்கள் லத்தீன் மொழி புரியாததால், வழிபாடுகளை ஒரு "நாடகம்" போலப் பார்க்கத் தொடங்கினர்.
இந்த காலத்தில் தான் "சிலுவைப் பாதை" (Way of the Cross) போன்ற பக்தி முயற்சிகள் மிகவும் பிரபலமடைந்தன.
4. சீர்திருத்தச் சபைகளில் புனித வாரம்
4.1 ஆரம்ப கால எதிர்ப்பு (16-ஆம் நூற்றாண்டு)
மார்ட்டின் லூதர், ஜான் கால்வின் போன்ற சீர்திருத்தவாதிகள் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் பல சடங்குகள் "வேதாகமத்திற்குப் புறம்பானவை" என்று கருதினர்.
* தீவிர எதிர்ப்பு: குறிப்பாக ஜான் கால்வின் (Calvinism) மற்றும் பியூரிட்டன் (Puritans) பிரிவினர், புனித வாரம், கிறிஸ்துமஸ் போன்ற நாட்களைக் கொண்டாடுவதை எதிர்த்தனர். "ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டுமே கர்த்தருடைய நாள், மற்ற நாட்கள் சமமானவை" என்பது அவர்களின் வாதம்.
* லூத்தரன் சபைகள் (Lutherans): மார்ட்டின் லூதர் ஓரளவிற்கு பாரம்பரியத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டார். அவர் புனித வாரச் சடங்குகளில் இருந்த தேவையற்ற ஆடம்பரங்களைக் குறைத்து, இயேசுவின் போதனைகளுக்கும் பாடுகளுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்.
4.2. சீர்திருத்தச் சபைகளில் மாற்றங்களின் காலம் (17 - 18-ஆம் நூற்றாண்டு)
காலப்போக்கில், சீர்திருத்தச் சபைகள் சடங்குகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, வரலாற்றைத் தியானிக்கத் தொடங்கின.
* பாடுகளின் தியானம்: சிலுவை ஆராதனை அல்லது உருவ வழிபாட்டிற்குப் பதிலாக, இயேசுவின் இறுதி வாரச் சொற்பொழிவுகளை (Seven Last Words) வாசிப்பது வழக்கமானது.
* மெதடிஸ்ட் இயக்கம் (Methodism): 18-ஆம் நூற்றாண்டில் ஜான் வெஸ்லி போன்றவர்கள் பக்தியை வலியுறுத்தினர். இவர்கள் பெரிய வியாழன் மற்றும் பெரிய வெள்ளி ஆகிய நாட்களில் சிறப்பு ஆராதனைகளை நடத்தி, விசுவாசிகளைத் தியானத்தில் ஈடுபடுத்தினர்.
4.3. சீர்திருத்தச் சபைகளில் நவீன கால மீட்சி (19 - 20-ஆம் நூற்றாண்டு)
19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பல சீர்திருத்தச் சபைகள் மீண்டும் பழைய வழிபாட்டு முறைகளின் நன்மைகளை உணரத் தொடங்கின.
* வழிபாட்டு மறுமலர்ச்சி (Liturgical Movement): ஆங்கிலிக்கன் (Anglican/CSI), லூத்தரன் மற்றும் மெதடிஸ்ட் சபைகள் புனித வாரத்தை முறையாகக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கின.
* CSI மற்றும் இதர சபைகள்: இந்தியாவில் தென்னிந்திய திருச்சபை (CSI) போன்ற சபைகள், கத்தோலிக்க பாரம்பரியத்தின் நல்ல அம்சங்களையும் (எருசலேம் பயண மரபு), சீர்திருத்தச் சபையின் போதனைகளையும் இணைத்து புனித வாரத்தைக் கொண்டாடுகின்றன.
5. ரோமன் கத்தோலிக்க நவீன சீரமைப்பு (1951 - 1955)
நவீன காலத்தில் நாம் கொண்டாடும் புனித வார வழிபாட்டு முறைகளை திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸ் முறைப்படுத்தினார்.
* அதற்கு முன்புவரை புனித வாரச் சடங்குகள் காலையிலேயே நடத்தப்பட்டன.
* 1955-இல் கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றத்தின்படி, இயேசு இறந்த நேரமான மாலை வேளைகளில் இந்தச் சடங்குகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று மாற்றப்பட்டது. இது வழிபாட்டிற்கு அதிக அர்த்தத்தைக் கொடுத்தது. 1955-இல் செய்யப்பட்ட முக்கிய மாற்றங்கள்:
* நேர மாற்றம்: சடங்குகள் அந்தந்த நிகழ்வுகள் நடந்த நேரத்திற்கு (மாலையில்) மாற்றப்பட்டன.
* பாதம் கழுவுதல்: பெரிய வியாழன் அன்று பாதம் கழுவும் சடங்கு கட்டாயமாக்கப்பட்டது.
* உயிர்ப்பு விழிப்பு வழிபாட்டு: சனிக்கிழமை நள்ளிரவில் கொண்டாடப்படும் முறை மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டது.
0 Comments