யார் மீது நம்பிக்கை?
சங்கீதம் 146 என்பது, சங்கீதப் புத்தகத்தில் உள்ள ஐந்து இறுதி "அல்லேலூயா சங்கீதங்களில்" (146–150) முதலாவதாகும். இது பாபிலோனிய சிறையிருப்பிற்குப் பிறகு, ஆலய வழிபாட்டில் பயன்படுத்துவதற்காக, அநேகமாக ஆகாய் அல்லது சகரியாவால் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.
சங்கீதக்காரர் தனது சொந்த ஆத்துமாவுடன் பேசும் ஆறு சங்கீதங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும் ("என் ஆத்துமாவே, கர்த்தரைத் துதி"), இது பெரும்பாலும் கடினமான காலங்களில் உள் துதியைத் தூண்டும் ஒரு வழியாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.
இளவரசர்கள் அல்லது மனிதத் தலைவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைப்பதற்கு எதிராக இந்த சங்கீதம் கடுமையாக எச்சரிக்கிறது.
ஏனெனில் அவர்கள் மரணமடைபவர்கள் மற்றும் வரம்புக்குட்பட்டவர்கள் ("அவர்களுடைய சுவாசம் நீங்கும் போது... அவர்களுடைய திட்டங்கள் அழியும்").
அந்நியர், கைம்பெண்கள் மற்றும் அனாதை உட்பட, அனவிம் (ஏழைகள், நலிந்தவர்கள் மற்றும் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள்) மீது அக்கறை காட்டுவதில் கடவுளின் செயல்பாடு முக்கியமானது.
பூமிக்குரிய ஆட்சியாளர்களின் தோல்வி மற்றும் மரணத்தன்மைக்கு மாறாக, நீதியைக் கொண்டுவரும் உண்மையான, நித்திய ராஜாவாக கடவுள் வாழ்கின்றார். ஆகவே, பலவீனமான மனிதத் தலைவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைப்பதை விட, ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும் உதவும் கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments