துக்கத்தை மறைக்காமல் ஜெபிப்போம்
சங்கீதம் 142 என்பது, சவுல் ராஜாவின் கொலைவெறித் துரத்தலிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக தாவீது ஒரு குகையில் ஒளிந்திருந்தபோது எழுதிய, மிகவும் தனிப்பட்ட ஒரு புலம்பல் ஆகும். "குகையில் இருந்தபோது தாவீது செய்த ஜெபம்" என்று குறிப்பிடப்படும் இது, முழுமையான தனிமை, பயம் மற்றும் ஆழ்ந்த கையறுநிலை ஆகியவற்றின் ஒரு தருணத்தைப் படம்பிடிக்கிறது. இந்த ஜெபம் பிற்காலத்தில் இஸ்ரவேலின் ஆராதனையில் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சங்கீதமாக மாற்றப்பட்டது.
"எனக்காக யாரும் கவலைப்படவில்லை" என்றும், தனக்கு "அடைக்கலம் இல்லை" என்றும் தாவீது கதறுகிறார். மனித கூட்டாளிகளால் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டதாக அவர் உணர்ந்தார். தாவீது ஒரு கச்சிதமான ஜெபத்தை செய்யவில்லை. அவர் தனது முறையீட்டையும் போராட்டங்களையும் கடவுளுக்கு முன்பாக "ஊற்றுகிறார்." உண்மையான துக்கத்திற்கு இடமளிக்கிறார்.
உணர்ச்சி ரீதியாகவும் உடல் ரீதியாகவும் ஒரு "சிறையில்" சிக்கியிருப்பதாக உணர்ந்தபோதிலும், தாவீது தனது கவனத்தை முழுவதுமாக கடவுள் பக்கம் திருப்புகிறார். கர்த்தரைத் தனது ஒரே அடைக்கலமாகவும், "ஜீவனுள்ளோர் தேசத்தில் தனது பங்காகவும்" தாவீது வைத்திருக்கிறார்.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments