ஓய்வுபெற்ற காலத்தின் இறையியல்: கண்ணியத்தோடு விலகுதலும், புதிய தொடக்கங்களுக்கு இடமளித்தலும் Retirement Theology: Leaving with Grace

ஓய்வுபெற்ற காலத்தின் இறையியல்: கண்ணியத்தோடு விலகுதலும், புதிய தொடக்கங்களுக்கு இடமளித்தலும்

ஆங்கிலத்தில் வாசிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும்.

ஓய்வுபெறுதல் என்பது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான மாற்றங்களில் ஒன்றாகும். இது நீண்டகால சேவை, அர்ப்பணிப்பு, தியாகம் மற்றும் உழைப்பின் நிறைவைக் குறிக்கிறது. பலருக்கு, ஓய்வுபெறுதல் என்பது கலவையான உணர்வுகளைக் கொண்டுவருகிறது. —கடந்த காலத்தைப் பற்றிய நன்றியுணர்வு, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நிச்சயமற்ற தன்மை மற்றும் அன்பான உறவுகளைப் பற்றிய ஏக்கம். இருப்பினும், ஓய்வுபெறுதலை ஞானம், தாராள மனப்பான்மை மற்றும் விசுவாசத்தின் ஒரு செயலாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியும். இது வெறும் சுறுசுறுப்பான சேவையின் முடிவல்ல; மாறாக, புதிய சாத்தியக்கூறுகள் நிறைந்த ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாகும்.

இருப்பினும், தற்கால சமூகத்தில் ஓய்வுபெறுதல் என்பது மிகவும் விவாதத்திற்குரிய ஒரு யதார்த்தமாக மாறியுள்ளது. பலர் தங்களின் குறிக்கப்பட்ட பதவிக் காலம் முடிந்த பின்னரும் நீண்ட காலத்திற்குத் தலைமைப் பதவிகள், அதிகாரப்பூர்வ வாசஸ்தலங்கள், நிறுவன சலுகைகள் மற்றும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரங்களைத் தங்களுடனேயே வைத்துக்கொள்ள முயல்கின்றனர்.

பதவிகளா அல்லது உடைமைகளா?

சேவைக்கான வாய்ப்புகளாகக் கருதப்பட வேண்டிய பதவிகள், பெரும்பாலும் தக்கவைத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டிய உடைமைகளாக நடத்தப்படுகின்றன. 

வருத்தத்திற்குரிய விஷயம் என்னவென்றால், இந்த மனப்பான்மை நமது திருச்சபைகளிலும் நிறுவனங்களிலும் பிரதிபலிக்கிறது. பல மாநிலங்களில், ஓய்வுபெறும் வயதை உயர்த்தக் கோரும் கோரிக்கைகள் அதிகரித்துவருகின்றன. சில சந்தர்ப்பங்களில், இக்கோரிக்கைகள் மோதல்கள், பிளவுகள், சட்டப் போராட்டங்கள் மற்றும் நீண்டகால வழக்குகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளன. இத்தகைய போராட்டங்கள் திருச்சபைக்குள் பதற்றத்தை உருவாக்கி, உறவுகளைப் உதாசீனப்படுத்தி, திருச்சபையின் முதன்மைப் பணியிலிருந்து நமது கவனத்தைத் திசைதிருப்பியுள்ளன. இன்றளவும், இத்தகைய மோதல்கள் கிறிஸ்தவ சமூகங்களின் அமைதியையும் சாட்சியத்தையும் பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த நிகழ்வு ஆழமான இறையியல் கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அதிகாரத்தை விட்டுக்கொடுக்க மக்கள் ஏன் கடினமாக உணர்கிறார்கள்? விடுவித்துக்கொள்வது ஏன் நிறைவாகக் கருதப்படாமல் தோல்வியாகப் பார்க்கப்படுகிறது? அதிகாரம், அந்தஸ்து, லாபம் மற்றும் நிறுவனக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றிற்கான ஆசை நமது அழைப்பைப் பற்றிய புரிதலை எந்த அளவிற்குத் தீர்மானிக்கிறது? 

தலைமைத்துவம் என்பது ஒரு பொறுப்பிற்குப் பதிலாக உடமையாக மாறும்போது, ஓய்வுபெறுதல் என்பது உண்மையுள்ள கீழ்ப்படிதலின் செயலாகத் தெரியாமல் ஒரு அச்சுறுத்தலாகத் தோன்றுகிறது.

இத்தகைய மனப்பான்மைகள் பெரும்பாலும் புதிய தலைவர்கள் உருவாவதைத் தடுக்கின்றன; நிறுவனத்தின் மறுமலர்ச்சியை முடக்குகின்றன; மேலும் நீதி, தாழ்மை மற்றும் ஊழியத் தலைத்துவத்தைப் பிரகடனப்படுத்தும் சமூகங்களின் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியத்தைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன.

இந்த யதார்த்தங்கள் நம்மை ஆழமான இறையியல் கேள்விகளைக் கேட்கத் தூண்டுகின்றன: நாம் ஏன் ஓய்வுபெறுதலுக்குப் பயப்படுகிறோம்? அதிகாரத்தையும் பதவியையும் விட்டுக்கொடுக்க நாம் ஏன் தயங்குகிறோம்? நமது அடையாளத்தை நமது பதவியோடும், நமது அழைப்பை நமது அலுவலகத்தோடும், அல்லது நமது மதிப்பைக் கௌரவப் பட்டத்தோடும் அறியாமலேயே பிணைத்துக் கொண்டுவிட்டோமா? ஊழியம் என்பது உண்மையிலேயே கடவுளின் அழைப்பு என்றால், ஓய்வுபெறுதல் என்பது அழைப்பின் முடிவாக முடியாது. அது ஒரு வடிவத்திலான ஊழியத்தின் முடிவும், மற்றொரு வடிவத்தின் தொடக்கமும் ஆகும்.

நாம் வகிக்கும் பதவிகளில் அல்ல, நம்மை அழைக்கும் கடவுளிடம் தான் நமது அடையாளம் வேரூன்றியுள்ளது என்பதை வேதாகமம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பருவமும் கடவுளுக்கே உரியது. தொடங்குவதற்கு ஒரு நேரம் இருப்பது போல, சேவையின் ஒரு கட்டத்தைக் கண்ணியத்தோடும், நன்றியோடும், நம்பிக்கையோடும் நிறைவு செய்வதற்கும் ஒரு நேரம் உண்டு. எனவே, ஓய்வுபெறுதல் என்பது தோல்வி அல்ல, மாறாக உண்மையுள்ள பொறுப்புணர்வின் (Stewardship) செயல். இது இளைய தலைவர்கள் தங்களது ஈவுகளைப் பயன்படுத்த இடமளிக்கிறது; அதே வேளையில் அனுபவம் வாய்ந்த ஊழியர்கள் வழிகாட்டுதல், ஜெபம், எழுத்து, போதனை மற்றும் ஞானமிக்க ஆலோசனைகள் மூலம் தொடர்ந்து பங்களிக்க அனுமதிக்கிறது.

ஊழியம் கடவுளுக்கு உரியது என்று கிறிஸ்தவ சமூகங்கள் பிரகடனம் செய்தாலும், பல திருச்சபை தலைவர்கள் அலுவலகங்கள், அதிகாரப்பூர்வ வாசஸ்தலங்கள் அல்லது அதிகாரப் பதவிகளை விட்டு வெளியேறப் போராடுகிறார்கள். இதனால் ஓய்வுபெறுதல் கொண்டாட்டமாக மாறுவதற்குப் பதிலாக மோதல்களின் ஆதாரமாக மாறுகிறது.

ஓய்வுபெற்ற காலத்தின் இறையியல்: கடவுள் தந்த மாற்றம்

இன்று திருச்சபைக்கு ஓய்வுபெறுதல் பற்றிய ஒரு சரியான இறையியல் தேவைப்படுகிறது. அது ஓய்வுபெறுதலைக் கைவிடுதலாகப் பார்க்காமல் மாற்றமாகக் காண வேண்டும்; இழப்பாகப் பார்க்காமல் உருமாற்றமாகக் காண வேண்டும்; பயனற்ற நிலையின் முடிவாகப் பார்க்காமல், வேறுபட்டதும் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுமான ஒரு ஊழியத்தின் தொடக்கமாகப் பார்க்க வேண்டும். இத்தகைய இறையியல், தலைவர்கள் கண்ணியத்தோடு பதவியை விட்டு விலகவும், நன்றியோடு கடவுளின் விசுவாசத்தைக் கொண்டாடவும், தங்களைச் சேவை செய்ய அழைத்த கடவுளே ஓய்வெடுக்கவும், தியானிக்கவும், புதிய வழிகளில் தொடர்ந்து சேவை செய்யவும் அழைக்கிறார் என்று நம்பவும் ஊக்குவிக்கும்.

ஓய்வுபெறுதல் பற்றிய வேதாகம மற்றும் இறையியல் புரிதல், அதிகாரத்தைக் குவிக்கும் மற்றும் கட்டுப்படுத்தும் கலாச்சாரத்திற்குச் சவால் விடுகிறது. அனைத்து அதிகாரமும் இறுதியில் கடவுளுக்கே உரியது என்றும், தலைமைத்துவம் என்பது உடைமை அல்ல, மாறாக ஒரு பொறுப்பு என்றும், ஒவ்வொரு அழைப்பிற்கும் அதற்கான குறிக்கப்பட்ட காலம் உண்டு என்றும் வேதாகமம் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகிறது.

ஒருவர் எவ்வளவு காலம் அதிகாரத்தை வைத்திருக்கிறார் என்பதில் உண்மைத்தன்மை அளவிடப்படுவதில்லை; மாறாக, அதை எவ்வளவு பொறுப்புடன் செயல்படுத்துகிறார் என்பதிலும், எதிர்காலத்தை மற்றவர்களிடம் எவ்வளவு மனப்பூர்வமாக ஒப்படைக்கிறார் என்பதிலும் தான் அளவிடப்படுகிறது. எனவே, ஓய்வுபெறுதல் என்பது ஒருவரது அழைப்பின் முடிவல்ல, மாறாக வழிநடத்துவதிலிருந்து வழிகாட்டுவதாகவும் (mentoring), இயக்குவதிலிருந்து உடன் பயணிப்பதாகவும் (accompanying), இடத்தை அடைத்துக்கொள்வதிலிருந்து புதிய தலைமுறைக்கு இடமளிப்பதாகவும் மாறும் ஒரு உருமாற்றமாகும்.

எனவே, ஓய்வுபெறுதல் பற்றிய இறையியலை உருவாக்குவது தற்கால திருச்சபைக்கும் சமூகத்திற்கும் மிக அவசியமான பணியாகும். இத்தகைய இறையியல் அதிகார வழிபாட்டைச் சவால் செய்யும்; அடையாளம் பதவியைச் சார்ந்தது என்ற மாயையை வெளிப்படுத்தும்; முதுமையின் கண்ணியத்தை உறுதிப்படுத்தும்; தலைமுறைகளுக்கிடையேயான தலைத்துவத்தை ஊக்குவிக்கும்; மேலும் ஓய்வுபெறுதலை விசுவாசம், தாழ்மை மற்றும் நம்பிக்கையின் செயலாகக் கொண்டாடும்.

ஓய்வுபெறுதலை இழப்பாகப் பார்ப்பதை விட, அதை கடவுளின் தொடர்ச்சியான கிரியைகளில் பங்கெடுப்பதாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த இறையியல் அழைக்கிறது. இறைவனின் திட்டத்தில், அதிகாரத்தை விட்டுக்கொடுப்பது பலவீனம் அல்ல, சீடத்துவம்; மற்றவர்களுக்கு இடமளிப்பது கைவிடுதல் அல்ல, உண்மையுள்ள பொறுப்புணர்வு; ஓய்வுபெறுதல் என்பது கடவுளின் பணியிலிருந்து விலகுவது அல்ல, மாறாக ஞானம், தோழமை மற்றும் நம்பிக்கையின் மூலம் அதில் மீண்டும் ஒரு புதிய முறையில் பங்கெடுப்பதாகும்.

வளாகத்தை விட்டு வெளியேறுவது விடுதலையின் அடையாளம்

என்னுடைய அனுபவத்தில் மிக முக்கியமானதாக நான் கருதும் ஒரு நம்பிக்கை என்னவென்றால்: ஓய்வுபெறும் நாளில், நிறுவன வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி அவரவர் சொந்த வீட்டில் குடியேறுவது நல்லது. இத்தகைய முடிவு விலகிச்செல்லும் செயல் அல்ல, மாறாகப் பொறுப்புள்ள மாற்றத்தின் செயல்.

புதிய தலைமை, புதிய யோசனைகள், புதிய ஆற்றல் மற்றும் புதிய தரிசனங்களைத் தொடர்ந்து வரவேற்கும்போது தான் நிறுவனங்கள் செழித்து வளரும். அதிகாரத்தின் சலுகைகள் மற்றும் இடங்களோடு பிணைக்கப்பட்டிருப்பது, பணியைத் தொடர்ந்து செய்ய அழைக்கப்படுபவர்களின் வளர்ச்சியை அறியாமலேயே தடுத்துவிடக்கூடும். கண்ணியத்துடன் விலகிச் செல்வதன் மூலம், எந்தவொரு நிறுவனமும் தனிநபருக்குச் சொந்தமானது அல்ல, மாறாக அது பெரிய சமூகத்திற்கும் அதன் எதிர்காலத்திற்கும் உரியது என்பதை ஓய்வுபெறுபவர்கள் உறுதிப்படுத்துகிறார்கள்.

ஓய்வுபெறும் போது வளாகத்தை விட்டு வெளியேறுவது விடுதலையையும் குறிக்கிறது. பல ஆண்டுகளாக வாழ்க்கை அட்டவணைகள், பொறுப்புகள், கூட்டங்கள் மற்றும் நிறுவனக் கோரிக்கைகளைச் சுற்றியே சுழன்றுகொண்டிருந்தது. ஓய்வுபெறுதல் நிர்வாக அழுத்தங்கள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ கடமைகள் இல்லாமல் வாழ்வதன் மகிழ்ச்சியைக் கண்டறிய ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. சொந்த வீட்டில் குடியேறுவது ஒரு ஆசீர்வாதம்; அது நிறுவன விவகாரங்களிலிருந்து ஆரோக்கியமான இடைவெளியை உருவாக்குகிறது. அதே வேளையில் குடும்பம், நட்பு, தியானம் மற்றும் தனிப்பட்ட விருப்பங்களை அனுபவிக்க அனுமதிக்கிறது. ஒரு நபரின் அடையாளம் அவரது பதவியை விட பெரியது என்பதையும், வாழ்க்கையின் மதிப்பு ஒரு பதவியை வகிப்பதில் தங்கியிருக்கவில்லை என்பதையும் இது நினைவூட்டுகிறது. ஓய்வுபெற்ற பிறகு சொந்த வீட்டில் குடியேறுவது பரந்த சமூகத்துடன் மீண்டும் இணைய அனுமதிக்கிறது. 

அதிகாரப்பூர்வ பொறுப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட ஓய்வுபெற்றவர்கள் வழிகாட்டுதல், ஆலோசனைகள் வழங்குதல், எழுதுதல், கற்பித்தல், தன்னார்வத் தொண்டு மற்றும் ஜெபத்தின் மூலம் தொடர்ந்து சேவை செய்யலாம். சி.என்.ஐ (CNI) ஹிமாலயன் மறைமாவட்டத்தின் அன்றைய ஆயர் எர்னஸ்ட் தாலிபுடின் என்னிடம் கூறினார்: “போதகர்களுக்கு ஓய்வுபெறுதல் என்பதே இல்லை. வயது, ஆரோக்கியம் அல்லது திருச்சபை கொள்கை காரணமாக ஒரு போதகர் அதிகாரப்பூர்வ நியமனத்திலிருந்து ஓய்வுபெறலாம், ஆனால் கிறிஸ்துவுக்குச் சீடராக இருப்பதிலிருந்தோ அல்லது கடவுளின் மக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கான அழைப்பிலிருந்தோ ஒருபோதும் ஓய்வுபெறுவதில்லை.” ஓய்வுபெறுதல் சேவையின் வடிவத்தை மாற்றுகிறது, ஆனால் சமூகத்திற்கு அர்த்தமுள்ள வகையில் பங்களிப்பதற்கான அழைப்பை அது முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில்லை.

மிக முக்கியமாக, கண்ணியத்தோடு விலகுவது தாழ்மையின் பாரம்பரியத்தை விட்டுச் செல்கிறது. அது அடுத்து வருபவர்கள் மீதான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. கடவுளின் பணி, நிறுவனத்தின் இலக்கு மற்றும் சமூகத்தின் முன்னேற்றம் எந்தவொரு தனிநபரையும் சார்ந்து இல்லை என்ற நம்பிக்கையை அது நிரூபிக்கிறது. இத்தகைய வெளியேற்றம், உண்மையான தலைமைத்துவம் என்பது ஒருவர் எவ்வளவு காலம் அதிகாரத்தை வைத்திருக்கிறார் என்பதன் மூலம் அல்ல, மாறாக மற்றவர்களை வழிநடத்த அவர் எவ்வளவு மனப்பூர்வமாக அதிகாரமளிக்கிறார் என்பதன் மூலம் தான் அளவிடப்படுகிறது என்பதற்கு ஒரு சான்றாக மாறுகிறது.

ஓய்வுபெறுதல்: கடவுளின் கொடையைக் கொண்டாடுதல்

ஓய்வுபெறுதலை வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் ஒரு 'ஓய்வுநாளின்' (Sabbath) கொடையாகப் பார்க்கலாம். பல தசாப்த கால உழைப்பிற்குப் பிறகு, வாழ்க்கை இனி அட்டவணைகள், கெடுபிடிகள் மற்றும் நிறுவனக் கோரிக்கைகளால் நிர்வகிக்கப்படாத ஒரு பருவத்திற்குள் நுழைகிறது. கடவுளின் ஓய்வு மற்றும் நிறைவின் வாக்குறுதியை அனுபவிக்க இது ஒரு வாய்ப்பாக மாறுகிறது. இறையியலாளர் ஜூர்கன் மோல்ட்மேன், ஓய்வு நாள் என்பது சுதந்திரம் மற்றும் வாழ்க்கையின் கொண்டாட்டம் என்று நினைவூட்டுகிறார். எனவே, ஓய்வுபெறுதல் என்பது செயலற்ற தன்மை அல்ல, மாறாக கடவுளின் ஓய்வு, நன்றியுணர்வு மற்றும் மகிழ்ச்சியின் தாளத்தில் பங்கெடுப்பதாகும்.

விடுதலை இறையியல் (Liberative theology) முதியோர்களை ஓரங்கட்டும் போக்கைச் சவால் செய்கிறது. பல சமூகங்களில், ஓய்வுபெற்றவர்கள் அதிகாரப் பதவிகளை வகிக்காததால் அவர்கள் முக்கியத்துவமற்றவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். 

ஆயினும் வேதாகமம் முதியோர்களை ஞானம், நினைவாற்றல் மற்றும் வழிகாட்டுதலின் ஊற்றாகவே சித்தரிக்கிறது. ஓய்வுபெறுதல் பற்றிய ஒரு விடுதலை இறையியல் சிந்தனை, ஓய்வுபெறுதலை வாழ்க்கையிலிருந்தோ, பயனுள்ள தன்மையிலிருந்தோ அல்லது கடவுளின் பணியிலிருந்தோ விலகுவதாகப் பார்க்காமல், நிறுவனப் பொறுப்பிலிருந்து ஆழமான சுதந்திரம், ஞானம் மற்றும் தீர்க்கதரிசன பிரசன்னத்தை நோக்கிய நகர்வாகப் பார்க்க நம்மை அழைக்கிறது.

ஓய்வுபெறுதல் என்பது உற்பத்தித்திறன், அந்தஸ்து மற்றும் சாதனைகளின் கோரிக்கைகளிலிருந்து விடுபட்டு, கடவுளின் நீதி, இரக்கம் மற்றும் சமூகத்தின் ஆட்சியில் முழுமையாக வாழ்வதற்கான அழைப்பாக மாறுகிறது. மனிதர்கள் உற்பத்திக்கான இயந்திரங்கள் அல்ல, மாறாக முழுமையான வாழ்விற்கு அழைக்கப்பட்ட நபர்கள் என்று விடுதலை இறையியல் வலியுறுத்துகிறது. எனவே ஓய்வுபெறுதல் என்பதை, ஒருவரின் மதிப்பு அவரது உழைப்பை மட்டுமே சார்ந்துள்ளது என்ற ஒடுக்குமுறை நம்பிக்கையிலிருந்து பெறும் விடுதலையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நாம் உற்பத்தித்திறனுடன் இருப்பதால் கடவுள் நம்மை நேசிக்கவில்லை; நாம் கடவுளுக்குச் சொந்தமானவர்கள் என்பதால் கடவுள் நம்மை நேசிக்கிறார். 

கல்வியை தனது பணியின் மையத்தில் வைத்திருக்கும் 'இயேசு சபை'யின் (Society of Jesus) நிறுவனரான புனித இக்னேசியஸ் லயோலாவின் ஒரு ஜெபத்தை இங்கே மேற்கோள் காட்ட விரும்புகிறேன்:

"ஆண்டவரே, இந்த புதிய பருவத்தை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள எனக்குக் கற்றுத் தாரும். நான் சாதனை செய்தவற்றை உமக்கே திரும்பத் தருகிறேன். மீதமுள்ளவற்றை உம் கரங்களில் ஒப்படைக்கிறேன். உமது அன்பில் நான் வாழும் வரை எனது உண்மையான அழைப்பு ஒருபோதும் முடிவடைவதில்லை என்பதை அறிந்து, மகிழ்ச்சியான இதயத்தோடு உமக்குச் சேவை செய்யும் சுதந்திரத்தை எனக்குத் தாரும்."

ஓய்வுபெறுதல் ஒரு புதிய அழைப்பைத் திறக்கிறது—அதாவது இளைய தலைமுறைக்கு வழிகாட்டுதல், நீதிக்காகக் குரல் கொடுத்தல், சமூக வாழ்க்கையை ஆதரித்தல் மற்றும் திரட்டப்பட்ட ஞானத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளுதல். ஒருவர் வேலையிலிருந்து ஓய்வுபெறலாம், ஆனால் கடவுளின் அழைப்பிலிருந்து அல்ல. விடுதலை இறையியல் அனைவருக்கும் ஏராளமான வாழ்வு கிடைக்க வேண்டும் என்ற கடவுளின் அக்கறையை வலியுறுத்துகிறது. ஓய்வுபெறுதல் உறவுகள், சமூக சேவை மற்றும் துன்பப்படுபவர்களுடனான தோழமை ஆகியவற்றில் ஆழமாக ஈடுபட நேரத்தையும் சுதந்திரத்தையும் வழங்குகிறது.

நிறுவனக் கடமைகளிலிருந்து விடுபட்ட ஓய்வுபெற்றவர்கள், பெரும்பாலும் விளிம்புநிலை மக்களுடன் தோழமை கொள்ளவும், சமூகக் காரணங்களை ஆதரிக்கவும், பேரக்குழந்தைகளை வளர்க்கவும், குடும்பங்களைப் பலப்படுத்தவும், சமூக மாற்றத்தில் பங்கேற்கவும் புதிய வாய்ப்புகளைக் கண்டறிகின்றனர். அவர்களின் பல ஆண்டு அனுபவங்கள் குணப்படுத்துதலுக்கும் நம்பிக்கைக்கும் ஆதாரமாக மாறுகின்றன. ஓய்வுபெறுதல் மக்களைப் புதிய கனவுகளைக் காணவும், புதிய சாத்தியங்களைத் தழுவவும், எதிர்பாராத வழிகளில் கடவுளின் தொடர்ச்சியான கிரியைகளில் பங்கெடுக்கவும் அழைக்கிறது.

ஒரு புதிய ஆன்மீகம்

ஓய்வுபெறுதல் ஒரு முக்கியமான ஆன்மீகப் பாடத்தைக் கற்பிக்கிறது: மற்றொரு தலைமுறை வளர்வதற்காக ஒவ்வொரு தலைமுறையும் விட்டுக்கொடுக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இயற்கையே இந்தத் தாளத்தைப் பின்பற்றுகிறது. புதிய இலைகள் தோன்றுவதற்காகப் பழைய இலைகள் உதிர்கின்றன. நதிகள் தங்களது தண்ணீரைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளாததால் தான் தொடர்ந்து பாய்கின்றன. அதேபோல், அனுபவமிக்க தலைவர்கள் இளைய தலைவர்கள் தங்களது ஈடுகளைப் பங்களிக்க மனப்பூர்வமாக இடமளிக்கும் போது நிறுவனங்கள் துடிப்பாக இருக்கின்றன. விட்டுக்கொடுக்க விருப்பமுடன் இருப்பது தலைமைத்துவத்தின் இறுதி மற்றும் சக்திவாய்ந்த செயலாக மாறுகிறது. இந்த புதிய ஆன்மீகம் இன்று தேவைப்படுகிறது.

முடிவுரை

ஓய்வுபெறுதல் என்பது ஒரு முடிவல்ல, மாறாக ஒரு விடுதலை. ஒருவரின் மதிப்பை நிரூபிக்கும் சுமையிலிருந்து விடுதலை, கடவுளின் ஓய்வுநாளைத் தழுவுவதற்கான விடுதலை, ஞானத்தைப் பகிர்வதற்கான விடுதலை, மற்றும் வாழ்வளிக்கும் உறவுகளிலும் ஊழியங்களிலும் பங்கெடுப்பதற்கான விடுதலை. ஓய்வுபெறுதல் என்பது உழைப்பிலிருந்து பாரம்பரியத்திற்கும் (legacy), பதவியிலிருந்து பிரசன்னத்திற்கும், சாதனைகளிலிருந்து தோழமைக்கும் மாறும் ஒரு புனிதமான மாறுதல் ஆகும்.

இப்பருவத்தில் கடவுள் மெதுவாகச் சொல்கிறார்:

 "நீங்கள் உண்மையுடன் உழைத்தீர்கள். இப்போது ஆழமான சுதந்திரம், முழுமையான மகிழ்ச்சி மற்றும் மிகுதியான வாழ்வை வாழவும், மற்றவர்கள் அதைச் செய்ய உதவவும் கூடிய புதுப்பிக்கப்பட்ட அழைப்பிற்குள் நுழையுங்கள்."

எனவே, ஓய்வுபெறுதல் என்பது வாழ்க்கையின் அஸ்தமனம் அல்ல, மாறாக கடவுளின் கிருபை, சுதந்திரம் மற்றும் நோக்கத்தைப் புதிய மற்றும் மாற்றத்திற்குரிய வழிகளில் அனுபவிக்கும் ஒரு புதிய விடியலாகும். எனவே, ஓய்வுபெறுதலை ஒரு முடிவாகப் பார்க்காமல், வேலையிலிருந்து அழைப்பிற்கும் (vocation), சாதனைகளிலிருந்து பாரம்பரியத்திற்கும், பரபரப்பிலிருந்து அர்த்தமுள்ள ஈடுபாட்டிற்கும் மாறும் ஒரு மாற்றமாகப் பார்க்க வேண்டும். இது தகுதியான ஓய்வு, தியானம் மற்றும் மகிழ்ச்சியின் காலம்—பயணித்த பயணத்தைக் கொண்டாடுவதற்கும், இன்னமும் முன்னால் இருக்கும் வாய்ப்புகளைத் தழுவுவதற்கும் உரிய நேரம்.

வில்லியம் கிளபர்ட்டன் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்: "சரியாகத் தொடங்குவது முக்கியம், ஆனால் சிறப்பாக முடிப்பது மிக அவசியம்." ஊழியத்தில், பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதை விட அதைச் சுமூகமாகக் கையளிப்பதே மிகவும் முக்கியமானது.

எழுதியவர்

Rev. Dr. M. பீட்டர் சிங்

தமிழ்நாடு இறையியல் கல்லூரி, மதுரை