திருப்பாடல் தியானம் 102
துயரப்படுகிறவர்களின் இறைவேண்டல்
சங்கீதம் 102 என்பது "துன்பப்படுகிறவர்களின் ஜெபம்" ஆகும். இது பாபிலோனிய சிறையிருப்பின் போது (சுமார் கி.மு. 540) சீயோனின் அழிவுக்கான ஒரு சமூகப் புலம்பலாக இயற்றப்பட்டிருக்கலாம்.
இந்த சங்கீத ஆசான் ஆழ்ந்த வேதனையை விவரிக்கிறார், "சாம்பலை அப்பத்தைப் போல" சாப்பிட்டு, கண்ணீரை பானத்துடன் கலக்கிறார் என்று சொல்வது தனிப்பட்ட வேதனையை, கடுமையான துன்பம், நோய் மற்றும் தனிமை, அல்லது ஒரு "பாலைவனத்தில்" கைவிடப்பட்டதாக உணர்ந்த எபிரேய தேசத்தின் கூட்டுத் துக்கத்தையும் குறிக்கிறது. ஆழ்ந்த துக்கத்திலிருந்து (வசனங்கள் 1–11) கடவுளின் நித்திய தன்மையின் மீதான நம்பிக்கைக்கு (வசனங்கள் 12–28) மாறுகிறது.
பாழடைந்த நிலையிலும், சீயோனுக்கு அருள்புரிய கடவுள் குறித்த "குறித்த காலம்" வந்துவிட்டது என்ற உறுதியான நம்பிக்கைக்குப் பேசுபவர் திரும்புகிறார்; கடவுளின் அழியாமையிலும், மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கான வாக்குறுதியிலும் ஆறுதல் காண்கிறார்.
மேலும் இந்த சங்கீதம், நிலையற்ற மனித வாழ்வை (நாட்கள் புகைபோல மறைகின்றன) கடவுளின் மாறாத, நித்திய இயல்புடன் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது; மேலும், அவருடைய ஊழியர்களின் தலைமுறைகள் நிலைநிறுத்தப்படும் என்றும் வாக்குறுதியளிக்கிறது.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments