"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற உயரிய தத்துவத்தை உலகிற்கு வழங்கிய தமிழ்ப் பண்பாடு, காலத்தின் ஓட்டத்திற்கேற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டு வந்துள்ளது. ஒரு இனத்தின் நாகரிகம் என்பது அவர்கள் உடுத்தும் ஆடையிலும், உண்ணும் உணவிலும்தான் பிரதிபலிக்கிறது. இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில், நமது பாரம்பரிய விழுமியங்களுக்கும் நவீன மாற்றங்களுக்கும் இடையே ஒரு சமநிலையை உருவாக்குவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
1. ஆடை கலாச்சாரம்:
ஆடை என்பது வெறும் நாகரிக அடையாளம் மட்டுமல்ல; அது அந்தந்த நிலப்பரப்பின் காலநிலையோடு ஒன்றிய அறிவியல்.
பாரம்பரியம்: வெப்பமண்டல நாடான இந்தியாவில், வேட்டி, லுங்கி, சேலை போன்ற தளர்வான பருத்தி ஆடைகள் உடல் வெப்பத்தைத் தணிப்பதற்கும், தடையற்ற காற்றோட்டத்திற்கும் முன்னுரிமை அளித்தன. இவை தோல் நோய்களில் இருந்து உடலைப் பாதுகாக்கும் அரணாகத் திகழ்ந்தன.
நவீனம்: மேலைநாட்டுக் குளிர்காலத்திற்கு ஏற்ற 'ஜீன்ஸ்' போன்ற ஆடைகள் இன்று நமது அன்றாட வாழ்வின் அங்கமாகிவிட்டன. நவீன ஆடைகள் (Formal shirts and pants) தொழில்முறைச் சூழலில் (Professionalism) ஒரு கம்பீரத்தையும், வேலை செய்வதற்குத் தேவையான சுறுசுறுப்பையும் வழங்குகின்றன.
நவீன ஆடைகள் பணிச்சூழலுக்கு உகந்தவை என்றாலும், நமது தட்பவெப்ப நிலைக்குப் பொருந்தாத ஆடைகளைத் தவிர்த்து, சூழலுக்கேற்ற 'நேர்த்தியான ஆடை' (Smart casuals) முறையைப் பின்பற்றுவதே அறிவுடைமையாகும்.
வேதாகமத்தின் பார்வைப்படி ஆடை என்பது:
• சுகாதாரம்: உடலைத் தூய்மையாக வைத்திருத்தல்.
• பாதுகாப்பு: காலநிலைக்கு ஏற்ப உடலைப் பேணுதல்.
• ஒழுக்கம்: சமூகத்திலும் இறைவனடியிலும் கண்ணியமாக இருத்தல்.
2. உணவு முறை:
"உணவே மருந்து, மருந்தே உணவு" என்பது நமது முன்னோர்கள் கண்டறிந்த வாழ்வியல் உண்மை.
சிறு தானியங்களின் மீளுருவாக்கம்: ஐக்கிய நாடுகள் சபை **2023-ஆம் ஆண்டை 'சர்வதேச சிறுதானிய ஆண்டாக' அறிவித்தது நமது பாரம்பரியத்திற்கு கிடைத்த உலகளாவிய அங்கீகாரம். கம்பு, கேழ்வரகு, திணை போன்றவை சர்க்கரை நோய் (Diabetes) மற்றும் இதய நோய்களுக்குத் தீர்வாக அமைகின்றன.
நவீன உணவின் சவால்கள்: துரித உணவுகள் (Fast Food) நாவிற்குச் சுவை தந்தாலும், அவை உடலுக்கு 'வாழ்க்கை முறை நோய்களை' (Lifestyle diseases) பரிசாகத் தருகின்றன. பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளால் ஏற்படும் பாதிப்புகளைத் தவிர்க்க, மீண்டும் இயற்கை உணவுகளை நோக்கி நகர வேண்டிய சூழலில் நாம் இருக்கிறோம்.
3. பொருளாதாரமும் சமூகப் பாதுகாப்பும்
பண்பாடு என்பது தனிமனித ஆரோக்கியத்தோடு மட்டுமல்லாமல், ஒரு தேசத்தின் பொருளாதாரத்தோடும் தொடர்புடையது.
கைத்தறி மற்றும் உள்ளூர் விவசாயம்: நமது பாரம்பரிய ஆடைகளை ஆதரிப்பது கைத்தறி நெசவாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தும். அதேபோல், உள்ளூர் சிறுதானியங்களை நுகர்வது கிராமப்புற விவசாயத்தை மேம்படுத்தி, நீடித்த நிலையான வளர்ச்சியை (Sustainability) உறுதி செய்யும்.
இயந்திரமயமாக்கல்: நவீன இயந்திரங்கள் உற்பத்தியைப் பெருக்கினாலும், அவை உள்ளூர் கைவினைஞர்களுக்குச் சவாலாக அமைந்துள்ளன. எனவே, நவீனத் தொழில்நுட்பத்தை நமது உள்ளூர் கலைகளுடன் இணைப்பதன் மூலமே பொருளாதார சமநிலையை எட்ட முடியும்.
நிறைவாக...
பழைய கலாச்சாரம் என்பது நாம் அமர்ந்திருக்கும் அடித்தளம்; நவீன மாற்றம் என்பது நாம் கட்டும் மேல்தளம். வலுவான அடித்தளம் இல்லாமல் மேல்தளம் நிலைக்காது; மேல்தளம் கட்டாமல் வளர்ச்சி முழுமையடையாது. காலத்தின் தேவைக்கேற்ப நவீனத்தைப் பயன்படுத்தினாலும், நம் அடையாளத்தையும் ஆரோக்கியத்தையும் சிதைக்காத பாரம்பரியத்தின் வேர்களைக் காப்போம். எங்கு எதைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற தெளிவே ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான முன்னேற்றமாகும்.
0 Comments