தம்மை நம்முவோரை காக்கும் கடவுள்
சங்கீதம் 86 என்பது "தாவீதின் ஜெபம்" ஆகும். இது, ஒருவேளை சவுலின் துன்புறுத்தலின்போதோ அல்லது அப்சலோமின் கலகத்தின்போதோ, மிகுந்த துயரத்தின் ஒரு காலகட்டத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு தனிப்பட்ட புலம்பலைக் குறிக்கிறது. சங்கீதங்களின் மூன்றாம் புத்தகத்தில், இது மட்டுமே தாவீதுக்கு உரிய சங்கீதமாக இருப்பதால் தனித்துவமானது.
இந்த சங்கீதம் துதிப் பாடல்களாகவோ அல்லது கூட்டு ஆராதனையாகவோ இருக்கும் பல சங்கீதங்களைப் போலல்லாமல், இது தலையீட்டிற்கான ஒரு நேரடி ஜெபமாகும் ("மஸ்கில்" என்னும் ஜெபம்). இது பெரும்பாலும் நெருக்கடியான காலங்களில் ஜெபிப்பதற்கான ஒரு மாதிரியாகக் கருதப்படுகிறது.இது இரக்கத்திற்காகவும், வன்முறை எதிரிகளிடமிருந்து பாதுகாப்பிற்காகவும், மற்றும் பிரிக்கப்படாத இருதயத்திற்கான விருப்பத்திற்காகவும் ஒரு தாழ்மையான மன்றாட்டில் கவனம் செலுத்துகிறது.
1. கடவுளின் தனித்துவம்: அவரைப் போன்ற வேறு கடவுள் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துதல் (வச. 8).
2. ஒருங்கிணைந்த இருதயம்: கடவுளின் நாமத்திற்குப் பயப்படும்படி தன் இருதயத்தை ஒன்றுபடுத்துவதற்கான ஒரு ஜெபம் (வச. 11).
3. கடவுளின் குணாதிசயம்: கடவுளைக் கிருபையுள்ளவராகவும், கோபத்தில் மெதுவானவராகவும், மிகுந்த தயவுள்ளவராகவும் கருதுவதில் கவனம் செலுத்துதல் (வசனம் 15).
இந்த சங்கீதத்தில் 'அதோனாய்' (ஆண்டவர்) என்ற எபிரேய வார்த்தையை ஏழு முறை பயன்படுத்தி, கடவுளுடனான தாவீதின் தனிப்பட்ட, நெருக்கமான உறவை காண முடிகிறது. அவர் ஒரு கடினமான சூழ்நிலையில் இருந்தாலும், தேவன் தம் ஜெபத்தைக் கேட்கிறார் என்றும், தன்னைக் காப்பாற்ற வல்லவர் என்றும் அவர் உறுதியாக நம்புகிறார். நாமும் கடவுளுடன் நம் உறவை வலுப்படுத்தி நம்பிக்கையுடன் வாழ்வோம்.
இறையாசி
உங்களோடிருப்பதாக...
மேயேகோ
0 Comments